Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /master/templates/gk_john_s/html/com_content/article/default.php on line 15

Indywidualne przygotowanie mentalne

Coaching, jako dyscyplina czerpie z wielu nurtów rozwojowych. Obejmuje między innymi rozwój osobisty, edukację dorosłych, psychologię, antropologię, andragogikę, filozofię, a także niektóre podejścia terapeutyczne.
Pionierem zastosowania podejścia w sporcie, które uznaje się za fundament metody, był Timothy Gallwey. Stworzył on model rozwoju oparty na „grze wewnętrznej”, która toczy się w umyśle zawodnika. Od efektywności „gry wewnętrznej” uzależnione jest zwycięstwo w rywalizacji sportowej. Kluczem do niej jest umiejętność osiągania koncentracji w stanie relaksu. Jej głównym celem jest umiejętność efektywnego radzenia sobie w momentach, w których pojawia się strach, nerwowość, dekoncentracja czy brak wiary we własne możliwości.
Samo słowo coaching jest określeniem bardzo pojemnym. Oznacza szeroko rozumiane trenowanie jednostki w wielu różnych obszarach życiowych. Słowo coach i coaching, w znaczeniu przekazywania wiedzy czy to wspierania w rozwoju umiejętności lub trenowaniu określonej dyscypliny sportowej, funkcjonuje co najmniej tak długo jak sport. Dla uniknięcia jednak wątpliwości chcielibyśmy odróżnić coaching w znaczeniu dyscypliny skupiającej się bardziej na rozwoju mentalnym niż poziomie zachowań i umiejętności.
Posługując się, za Gallweyem, przykładem tenisa ziemnego, gra zewnętrzna to po prostu gem, set i mecz, a jej elementami będzie poruszanie się po korcie, posługiwanie się różnorodnymi odbiciami piłek, celność zagrań, które prowadzą do zwycięstwa w meczu. Najprostszym przykładem gry wewnętrznej możemy być dialog, który toczymy sami ze sobą. To pojedynek, który toczą ze sobą słowa wspierające sportowca: „dasz radę”, „jesteś szybszy”, ze słowami ograniczającymi: „nie mam już siły”, „przeciwnik zagrywa za trudne piłki”.
Współczesny sportowiec to osoba łącząca w sobie wiele ról. To przede wszystkim zawodnik, który większość czasu poświęca na treningi. Drugi ważny obszar jego życia, to relacje osobiste - rodzina, dzieci, przyjaciele. Jednocześnie sport jest to praca. Równoczesne łączenie działań w tych trzech obszarach może wpływać na osiągniecia sportowe i rozwój kariery. Z tego powodu praca coachingowa może dotyczyć trzech różnych sfer - życia prywatnego, rozwoju biznesu oraz osiągnięć sportowych.
Coaching jest procesem poznawania i uczenia się umożliwiającym osobie coachowanej odkrywanie, rozwijanie oraz efektywne wykorzystywanie swojego potencjału skierowane na odnoszenie sukcesów prywatnych lub zawodowych. W procesie coachingu wykorzystywane są różne style, narzędzia i techniki dostosowane do indywidualnej sytuacji coachowanego, które wspierają w dokonywaniu zmian, przy czym zmiany są wynikiem pracy coachowanego i dokonują się zgodnie z kierunkiem i w sposób przez niego wybrany. Odzwierciedlanie i zadawanie pytań są podstawowymi technikami proponowanego modelu coachingu. Informacja zwrotna, pytania otwarte, zamknięte, prowokatywne, potwierdzające itp. są podstawowym narzędziem coacha.
Przebieg sesji coachingowej uzależniony jest od tematu pracy i dostosowywany do potrzeb i sytuacji klienta. W ramach każdej sesji można wyróżnić kilka kroków, które zwykle pojawiają się w trakcie jej trwania.

    Należą do nich:
  • podsumowanie okresu między sesjami i sprawdzenie postępów
  • określenie tematu rozmowy, oczekiwanego efektu sesji oraz ich związku z całościowym celem procesu coaching, a także zapewnienie warunków odpowiednich do pracy nad wybranym zagadnieniem
  • rozpoznanie sytuacji klienta oraz poszukiwanie najodpowiedniejszych perspektyw do pracy nad wybranym tematem, w tym m.in. aspekty integralności, motywacji i zaangażowania, zasobów, otoczenia
  • wybór rozwiązań i budowanie planu realizacji oraz „praca domowa”

Powyższe kroki zależą od etapu procesu coaching oraz kluczowych dla klienta czynnikach zmiany, dlatego występują podczas sesji z różnym wyeksponowaniem.